Wat ik anders doe bij klanten dan klassieke consultants

In de afgelopen blogs heb ik geschreven over patronen die ik zie in de foodindustrie, over systeemmigraties die vastlopen en over hoe complexiteit zich langzaam opbouwt in organisaties.

De vraag die ik daarna vaak krijg is eigenlijk heel logisch:

“Oké, maar wat doe jij dan anders?”

Niet in theorie. Maar in de praktijk.

Geen start met oplossingen

Wat ik bewust anders doe dan veel klassieke consultancy-aanpakken, is waar ik begin.

Veel trajecten starten met:

• modellen

• workshops

• procesdesign

• of het uittekenen van de gewenste situatie

Dat heeft allemaal waarde, maar het gaat vaak snel voorbij aan de belangrijkste stap:

begrijpen hoe werk vandaag de dag echt gebeurt.

Zonder dat beeld wordt optimalisatie al snel een verbetering van de theorie, niet van de werkelijkheid.

Ik begin niet bij het proces, maar bij het gedrag

In veel organisaties zie je dat processen op papier netjes zijn ingericht.

Maar het echte werk gebeurt in de ruimte ertussen:

• uitzonderingen

• informele afspraken

• handmatige correcties

• en lokale interpretaties van “hoe het zou moeten”

Dat is meestal niet zichtbaar in systemen of documentatie.

En toch is dat precies waar de meeste complexiteit zit.

Geen analyse om te analyseren

Een ander verschil is dat ik niet geloof in eindeloze analyse als doel op zich.

In veel trajecten zie je dat organisaties steeds beter worden in het beschrijven van hun eigen complexiteit, zonder dat er iets verandert.

Wat ik probeer te doen is het tegenovergestelde:

niet méér inzicht om het inzicht, maar inzicht dat leidt tot beslissingen.

Wat kan weg?

Wat voegt echt waarde toe?

Wat bestaat vooral omdat het ooit logisch was?

Van modellen naar werkelijkheid

In klassieke optimalisatietrajecten zie je vaak dat het model leidend wordt.

Het model bepaalt hoe de werkelijkheid zou moeten werken.

Mijn benadering is om dat om te draaien:

eerst de werkelijkheid begrijpen, daarna pas beoordelen wat het model waard is.

Dat klinkt subtiel, maar het verandert de uitkomst van bijna elk traject.

Werken met wat er al is

In plaats van organisaties opnieuw te ontwerpen, kijk ik vooral naar wat er al bestaat.

Niet om het te bevestigen, maar om het zichtbaar te maken:

• waar werk echt doorheen stroomt

• waar beslissingen daadwerkelijk worden genomen

• en waar systemen en realiteit niet meer op elkaar aansluiten

Pas als dat helder is, wordt het mogelijk om gericht te verbeteren.

Waarom dit werkt in de praktijk

Wat ik vaak zie gebeuren is dit:

zodra organisaties hun eigen werk echt terugzien, worden veel problemen minder complex dan gedacht. Niet omdat ze verdwijnen. Maar omdat duidelijk wordt waar ze precies zitten. En dat maakt keuzes eenvoudiger.

Tot slot

Misschien is het grootste verschil niet dat ik iets totaal anders doe dan klassieke consultants. Maar dat ik één stap eerder begin.

Niet bij de oplossing.

Maar bij de werkelijkheid zelf.

En vanuit daar pas verder werk.

Wordt vervolgd.